Vi ses

Hallo allemaal

Deze keer ben ik niet zo opgetogen als anders en dat heeft goede redenen. Na bijna 90 dagen moet ik Denemarken, het prachtige, idyllische, feeërieke, sprookjesachtige Denemarken, bijna verlaten met heel veel pijn in het hart. De laatste drie maanden wil ik met het hand op het hart gerust drie van de mooiste maanden uit mijn nog jonge leven noemen. Begin september nam ik afscheid van de dierbaarste mensen die ik heb, mijn gezin, familie en vrienden, om voor 90 dagen in een nieuw, wildvreemd land gaan te wonen, leven, … Met een bang hartje trok ik door de security op Zaventem en gooide ik nog een laatste kus naar mijn lieve lieve lieve mama en papa, de ergste tranen waren al voorbij, maar het verdriet is nooit weg gegaan, gedurende die drie maanden waren zij de 2 mensen die ik geen seconde uit mijn gedachten heb gekregen. September begon en school dus ook, ik leerde zoveel nieuwe mensen kennen op het prachtige Vejen Gymnasium. Ik werd er onthaald door fantastische leerkrachten en een hele goede directeur.. De tijd vloog er voorbij en de uren dat ik daar heb gespendeerd kan ik al niet meer tellen, noch het plezier, noch het tegen dingen op kijken… oktober ging denk ik nog sneller dan november, vakantie, uitstapjes, ik heb geen moment stil gezeten volgens mij en dat gelde ook voor de maand november. Eind november kreeg ik van al mijn plezier en uitstapjes een cadeautje terug, in mijn laatste 2 weken van mijn uitwisseling was ik ziek en daardoor minder actief.. Maar ook van die 2 weken heb ik (ondanks alles) ten volle proberen te genieten. Deze week was crazy as hell, maar goed, ik ga eens beginnen aan het echte werk, de laatste keer, dus geniet er dubbel van.

Vrijdag had ik maar 2 uur les en daarna was ik vrij voor de rest van de dag, joepie! Mijn gastmama pikte me op aan school en samen reden we naar Brørup market, ik dacht dat we naar de markt gingen zoals in Ninove of Geraardsbergen, maar helaas pindakaas dat was het helemaal niet. In Denemarken beschouwen ze de vlooienmarkt als de echte markt, dat vindt plaats in hallen en daar heb je dan verschillende standjes met zowel nieuwe, maar vooral tweedehands spullen. Normaal gezien staan er ook van alle kraampjes buiten, maar wegens het prachtige Deense weer was dat vrijdag niet het geval, dus hielden we het bij 2,3 hallen en dan gingen we ons thuis opwarmen. Ik was nog steeds ziek en voelde me nog steeds niet al te best, jammer maar helaas. In de namiddag maakte ik mijn rugzakje voor Kopenhagen klaar en daarna ook mezelf om naar Rafael zijn feestje te gaan. Maar eerst maakte ik nog het avondeten, een jummie jummie quiche met zalm en prei en dat viel goed in de smaak bij mijn gastfamilie. Ik ging even naar Rafael zijn feestje, gewoon om hallo te zeggen en eventjes te blijven uit beleefdheid en ging daarna weer naar huis en kroop in mijn bedje want in het weekend zijn we naar Kopenhagen geweest!
2016-11-18-18-45-24

montuiii

Zaterdag was iedereen ten huize Skifter-Rasmussen al vroeg uit de veren om naar het enige echte København te vertrekken. Ik was heel enthousiast, maar deed in de auto toch nog even mijn oogjes dicht. We kwamen aan in de hoofdstad van Denemarken en gingen eerst naar Kastellet, waar we ons ook parkeerden (ook al mocht dat niet, maar er was heel veel plaats binnen op dat grote plein en ook gratis, jammer voor de opzichters dus). Kastellet is een soort vestingwerk nabij het monument van de Kleine Zeemeermin. Het heeft de vorm van een vijfhoek en iedere hoek draagt de naam van een adelijke titel. In Kastellet is er een kerk, een gevangenis en een windmolen. Heel erg mooi om te zien en na het Kastellet trokken we met zijn allen naar den Lille Havnfrue aka de Kleine Zeemeermin en die is dan ook letterlijk heeeel klein! Ik zou ook perfect op een steen kunnen gaan liggen naast haar en niemand zou merken wie de echte is (ze is dus heel klein). Na de nodige foto’s en het ontwijken van een paar bendes verwilderde Chinezen, gingen we door naar Amalienborg, het paleis van koningin Margaretha en haar koninklijke familie. Het paleis wordt ook bewaakt door een garde zoals aan Buckingham palace en die soldaten hebben ook een Swiffer op hun kop! Na ons adellijke tintje aan onze tocht gingen we terug naar de auto om te verplaatsen naar een ander deel van de stad, maar echte toerist als ik ben, kon ik toch niet doorgaan zonder in Nyhavn geweest te zijn? De foto van op de postkaarten uit Denemarken en ook de banner van mijn blog, als ik daar geen foto van zou hebben, zou ik me ronduit schamen. Ik stapte dus uit de auto om het nodige fotomateriaal te schieten en daarna gingen we door naar het shopgedeelte van Kopenhagen. Op een marktplaats, aan de kerstmarkt, at ik voor de eerste keer in mijn leven een echte Deense pølse aka een hot dog… Jum, hij was heel lekker, met ketchup en remoulade en bickyajuintjes en augurkjes, jam jam dat smaakte! Daarna trokken we de Kopenhagense winkelstraten in en ik belandde als een echte toerist (want dat ben ik) in een souvenirshop, maar meer dan een patch en een sticker van Denemarken vond ik niet. We zetten onze tocht verder en keken nog wat hier en daar en we gingen ook binnen in het fenomeen “Det Gamle Apotek”, jullie denken nu waarschijnlijk al: “Waarom gaat die nu in een oude apotheek binnen?”, maar mijn lieve vrienden, die winkel is helemaal geen apotheek! Dat is een keten van kerstwinkels waar je echt ALLES, maar dan ook alles van moderne tot ultrakitsch kerstversiering kan vinden, zalig gewoon. Na de kerstfever gingen we door naar de Rundetårn, wel we.. Mijn gastpapa en 2 gastzussen hielden het voor bekeken en gingen naar een cafeetje een beetje verderop. Mijn gastmama en ik beklommen de toren en genoten van het uitzicht over het mooie Kopenhagen. Na het mooie beeld gingen we terug naar beneden en vervoegden we de rest om daarna naar de auto te gaan. We gingen naar een stad dicht bij Kopenhagen om daar de verjaardag van Susannes broer Ulrik te vieren, die werd 40 en we waren bij hem uitgenodigd op een Thaïs’ diner en we bleven ook slapen bij hem. In de avond genoten we van een echte hygge familieavond. Ik zat aan tafel naast Mie (een tante van de vrouw van Ulrik), zij was nog lerares op een Gymnasium geweest en gaf daar Frans en Duits. Perfect dus voor mij om nog eens een keertje Frans te praten na een lange tijd. Nee, zij was echt aangenaam gezelschap voor de avond en ik heb een heel eindje door met haar gekletst. Na een mooie avond kroop ik onder de wol (op mijn luchtmatras).

1

4
6

9

16

18

Zondagmorgen werden we gewekt door het enthousiaste gespeel van 2 kleine rakkers, de kinderen van Ulrik zijn nog klein en als zij wakker zijn, dan is iedereen wakker. Na het ontbijt (pannenkoeken, yeeees) kletsten we nog wat en daarna namen we afscheid van het drukke Gladsaxe. In de voormiddag bezochten we het Politi museet, een museum over de Deense politie. Niet echt mijn dada qua museum, maar Mia en Marie wouden graag het pistool van de opa van Jakob zien en daarom waren we daar dus. Het museum gaf de hele geschiedenis over de Deense carabinieri weer en ook over de “revolutie” in Nørrebro van 18 mei 1993 weer. Op de avond van die dag vonden er rellen plaats in een wijk van de Deense hoofdstad en het was de eerste keer dat de politie daarbij schoten van een geweer moest gebruiken voor een vredesbestand. Na het museum gingen we lunch halen in het Lagkagehuset en begonnen we aan onze tocht naar huis. In de avond bakte ik nog eens brownies met mijn gastmama en daarna nam ik een douche en hield ik het rustig. Ik kroop op tijd in mijn bedje omdat ik maandag een heel erg belangrijke afspraak had met iemand op school. #cliffhanger

Afbeeldingsresultaat voor nørrebro 18 maj 1993

Maandag raapte ik al mijn moed nog eens bij elkaar om naar school te fietsen en toen ik aankwam zag ik al meteen op Lectio dat mijn 2de, 4de en 5de uur waren gecanceld, dank u Henrik om dat zo goed op tijd te laten weten.. Ik dacht even aan naar huis gaan, maar toen herinnerde ik me weer dat ik een afspraak had bij de directeur met Monty, Tegan, Rafael en onze leerkracht Tina. We dronken samen een kopje thee en genoten van een gezellige babbel, de directeur is zelf ook nog een uitwisselingsstudent geweest in California. The American dream zegt en hij vertelde dat we zeker contact moesten houden met elkaar, allesinds, dat zei hij tegen Tegan, Monty en mij, want van Rafael was er geen spoor. In onze tijden is het veel makkelijker om contact met elkaar te houden dan in zijn tijd, want hij was op uitwisseling nog voor Skype bestond haha, maar ik ben er zeker van dat ik die 2 Australische schatjes nog vaak ga horen. We praatten over school, verschillen in België, Denemarken, Australië, de USA, … We vulden met gemak een heel uur en voor we het wisten was het al tijd om dag te zeggen. Onze directeur is echt een hele vriendelijke man en Tina ook, haar zie ik vrijdag terug om met ons vier nog iets leuks te doen samen. Voor de rest had ik maandag dus niets te doen dus besloten Tegan en ik een beetje te chillen in de namiddag, zij kwam naar mij. Samen keken we naar “Teen spirit”, een film over een meisje die heel graag prom queen wilde worden.. Een hele leuke en grappige film! Na de film kwam Tegan haar gastbroer haar oppikken bij ons thuis en was het al tijd om te eten, we aten æbleskiver, dat is iets tussen oliebollen en poffertjes. Echt megalekker en we hadden er nog over dus had ik meteen nog lunch voor de dag erna.

Afbeeldingsresultaat voor aebleskiver

Dinsdag ging ik zoals gebruikelijk naar school, maar terwijl ik op mijn fiets zat vielen de eerste 2 uren weg, waardoor ik nog maar eens 2 uren slaap mislopen heb en ik weer zat te nietsen op school. Dank u aan de leerkrachten die dat zo mooi op tijd laten weten dat ze niet naar school komen.. NOT! Ik kreeg ook meer en meer last aan mijn moedervlek op mijn kin die ik in mijn slaap heb open gekrabd, die is nu volledig ontstoken en daardoor zie ik er voor de moment niet echt elegant uit. Voor de rest deed ik niet veel speciaals op dinsdag.

Woensdag vond mijn gastmama het genoeg geweest en trok ze met mij naar de dokter voor mijn moedervlek. Samen kwamen we aan en we hebben langer in de wachtzaal gezeten dan bij de dokter zelf. De dokter in Denemarken is niet zoals bij ons hier in België, hier zitten alle huisartsen samen in een soort miniziekenhuis waar ze de meeste oppervlakkige en eenvoudige dingen perfect kunnen behandelen. Je komt in de ochtend aan (tijdens hun vrij uur) en dan kan je gewoon naar de dokter gaan aangezien de Denen hun kosten voor de dokter al betalen aan de hand van iets dat te maken heeft met hun loon, waardoor dat achteraf niet meer betaald hoeft te worden. Heel efficiënt! Na de dokter ging ik naar school en op school had ik eens al mijn lessen, dat was lang geleden. Om 12.55 was ik klaar en pikte mijn gastmama me op, samen gingen we eerst naar de apotheker, nog zo verschillend met België: De dokter stuurt je briefje met je voorschrijft (als je dat al nodig hebt) meteen door naar de apotheker en dan moet jij gewoon binnen stappen en je naam zeggen en krijg je je medicijntjes mee naar huis. In mijn geval was dat een zalfje en daarna zetten we onze tocht verder naar de Kvickly om wat kleine dingen. Daarna gingen we naar de Lidl en de Netto en daarna naar huis, ik kocht een Julelys! Dat is een kaars die je iedere dag moet doen branden en die telt af naar kerstavond, dat beschouwen de Denen als “Kerst”, iedere dag doe je de kaars dus branden tot er een cijfertje weg is, helemaal hygge als je het mij vraagt. Daarna gingen we naar huis en thuis werkte ik verder aan mijn presentatie die ik ga houden als workshop op de kerstmarkt op het College (SHOUT OUT NAAR ONZE GEWELDIGE LEERLINGENRAAD: LOVE YOU GUYS!). Ik ga er een miniworkshop “Denemarken voor dummies” houden en ik hoop dat er toch iemand interesse zal tonen. Na de presentatie werkten mijn gastmama en ik aan een aantal kaartjes en daarna was het weeral tijd om te eten. In de avond deed ik niet veel meer en kroop ik vroeg onder de wol.

Donderdag was weer een normale dag op school, maar ik nam mijn scrapbook, mijn tshirt van AFS en mijn Deense vlag mee naar school. Na aardrijkskunde trokken we naar de Centralrum om daar een klassikale fotoshoot te houden. Na de nodige foto’s begonnen mijn klasgenoten ook allemaal in mijn scrapbook te schrijven. Ik mag de boodschappen wel nog niet lezen voor ik in het vliegtuig zit, dat gaat lastig worden, maar ik ga mijn best doen om er echt niet in te kijken tot ik in België ben. Na school ging ik naar huis en vertrok ik met mijn gastmama naar Kolding Storcenter om nog de laatste spullen te kopen die ik nodig had als aandenken/souvenirs. Het was heel rustig in het winkelcentrum aangezien iedereen nog een dagje wachtte met inkopen te doen, vrijdag is het namelijk Black Friday. Dat is een dag waarop je van alles in de winkel veel goedkoper kan kopen dan anders. Ik kocht een Deense verjaardagsvlag, een vlaggetjesketting, Deense snoepjes en een lekkere skildepadde (= klein chocolaatje) als klein tussendoortje. Mijn gastmama en ik gingen weer naar huis en ’s avonds aten we echt een heel typisch Deens gerecht: Een soep met stukken groenten in en daarnaast een bordje met gekookt vlees. Ik vond de soep echt superlekker, maar het vlees was niet echt mijn ding, Het was enkel gekookt en ik vond het persoonlijk ook vrij vettig, ik at twee kommetjes soep en ik proefde van het vlees. Na het eten ging ik naar mijn kamer om al een beetje van alles uit mijn spullen te beginnen sorteren en al klaar te leggen om in mijn valies te stoppen. Daarna maakte ik met mijn mama een Deens dessertje dat gegeten wordt met Kerst, heel simpel om te maken en ook superlekker! Een soort kleiachtige massa die naar chocolade smaakt, maar met haver, kokos en aan de buitenkant kan je kiezen  wat je doet, wij kozen voor kokosschilfers. Na de snelle kookles kroop ik moe maar voldaan in mijn bedje op naar vrijdag, waar ik zo tegenop keek.
klas

selfie
Processed with VSCO with c1 preset
Processed with VSCO with t1 preset
img_20161125_072853
Vrijdag kwam ik aan op school en er overviel me al meteen een slecht gevoel. Ik was een beetje weemoedig en wist niet goed wat ik met mezelf moest doen. Bij biologie deden we een test om te bepalen wat ons bloedtype is (A,B, AB, O) en dat deden we aan de hand van een test die daar speciaal voor ontwikkeld is. Daarna had ik Duits en bij Duits keken we naar de Disneyfilm “Tornröschen”, omdat ze nu bezig zijn met een thema over sprookjes. En na Duits had ik normaal Spaans, maar omdat Tina nog graag eens apart afscheid van ons nam, hadden we een meeting met haar. Het laatste uur had ik Deens en daarna mocht ik naar huis. In de namiddag maakte ik mij klaar voor de avond, want ik ging met mijn Deense vrienden naar de Chinees omdat ik hun helaas al moest verlaten. En ik begon ook aan het pakken van mijn grote valies. Ik had alles al klaar gelegd en begon nu aan het echte pakken van mijn spullen. In de avond ging ik naar de Chinees, nog 1 keer gezellig samenzijn met mijn vrienden en nog eens gezellig hygge doen, wat moet je nog meer hebben? Het afscheid viel me heel zwaar vooral van al die lieve lieve mensen die speciaal voor mij gekomen waren. Maar ik mocht van hun gewoon niet vergeten dat ik altijd in hun hart zou blijven. Na ons diner in het restaurant kwam Tegan met mij mee naar huis om nog 1 keer een gezellige girlsnight te doen, we keken naar een film en gingen naar bed. (foto’s komen in volgend berichtje)

Zaterdag stonden Tegan en ik op en kwam Montana ook naar mij. We deden nog een hygge voormiddag met muziek en veel gelach en daarna was het tijd om ook afscheid te nemen van mijn 2 Aussies, ik ga hun echt vreselijk hard missen, wauw! Tegan en Montana zijn zo belangrijk geworden voor mij de laatste drie maanden, ik kan er gewoon geen woorden voor vinden. Na het nog zwaardere afscheid was het tijd om naar de efterskole van Marie te vertrekken voor hun Rockshow. Dit jaar stond die in het thema van Coldplay en beeldden ze een kortfilm uit over meisjes die ongewenst moesten trouwen. De show was echt heel mooi, maar na de show moest ik vaarwel zeggen tegen mijn gastzus Marie en dat was harder dan gedacht. Ik had mezelf voorgenomen om niet te wenen omdat ik hun deze zomer al terug zie, maar ik kon de tranen toch niet bedwingen. We reden naar huis en daar aten we mijn “laatste avondmaal”, echt Deens smørrebrød! Jummmm, zo lekker! Ik moest nog een deel van mijn valies afwerken, nam een douche en probeerde mezelf mentaal klaar te maken voor het afscheid dat nog stond te komen…

b730116d4074a30d3d5bd2370748c08cccf6488d


Dit was het dan, dit is waar ik een hoofdstuk moet afsluiten. Ik wist dat dit moment eraan zat te komen, maar ik had nooit durven denken dat het zo snel zou gaan. 3 maanden zijn voorbij gegaan en nu sta ik klaar om terug te keren naar een hele andere wereld dan degene waar ik de laatste tijd in heb geleefd. Gauw zal ik tegen tranen moeten vechten en zal ik vaarwel moeten zeggen tegen de mensen die laatste tijd zoveel voor mij hebben betekent, de mensen die me totaal niet kenden, maar toch heel graag hun hart voor mij openden en mij opnamen als een deel van de familie. Ze stelden niet enkel hun huis, maar ook al de rest voor mij open. De mensen waarmee ik zomaar in een klas werd gestopt en die uiteindelijk allemaal schatjes bleken te zijn, maar ook tegen de mensen die me culturen en religies van over de hele wereld hebben laten zien, dingen waar ik nog nooit eerder over had gehoord, alle mensen die me hebben geholpen om mezelf te vinden. Ik sta op het punt om te vertrekken uit het leven dat ik de voorbije drie maanden heb opgebouwd en het is tijd geworden om dat nu los te laten. Binnen enkele dagen ben ik terug in de stad waar wegen me bekend voorkomen en ik de gebouwen herken alsof het nog maar gisteren was dat ik ze voor het laatst zag. Ik zal alle mensen terug zien waarvoor ik zoveel tranen heb gelaten drie maanden geleden en stilletjes aan zal ik terug keren naar het normale leven dat ik leid. Snel zal ik gaan beseffen hoe fel alles is veranderd, hoe fel ik ben veranderd. Hopeloos zal ik blijven teruggaan naar de herinneringen die ik heb met iedereen uit mijn gastland, maar vroeger of later zal ik toch ook moeten gaan beseffen dat ik dit achter mij moet laten. Binnen enkele dagen ben ik hier weg, ik zal mijn spullen bij elkaar nemen en in mijn koffer stoppen en nog een laatste keer zal ik de stad, waarin ik heb gewoond en geleefd de voorbije 3 maanden, zien voor ik op de trein naar de luchthave, stap op weg naar de vlucht die me thuis zal brengen. Geen spontane tripjes meer, geen sleepovers meer met mijn nieuwe beste vrienden, geen Deens meer iedere dag en geen gelach meer om mijn rare accent. Op dit moment slaag ik er nog in om de herinneringen aan de kant te schuiven, het is tijd om de droom te verlaten en terug te keren naar de echte wereld. De wereld waarin ik ben op gegroeid en de persoon ben geworden die ik vandaag de dag ben. Deze 3 maanden hebben me heel erg veranderd en ik ga diep in mezelf moeten graven om de hoop te vinden om me opnieuw te kunnen aanpassen, maar ik zal mijn uiterste best doen om daar zo goed mogelijk in te slagen. Binnen enkele dagen kom ik aan in België en nog een aantal dagen later sta ik voor de deur van mijn huis in Geraardsbergen en zal ik terug slapen in MIJN slaapkamer. Ik denk dat ieder gevoel me voorbij zal gaan als ik terug denk aan de grote veranderingen die ik heb meegemaakt de laatste paar maanden. Ik zal mijn koffer uitpakken en terug alles doen met mijn gezin, ik ga terug naar de realiteit. Hoe lang zal het duren voor ik Denemarken zal missen? Want iemand of iets missen hangt er niet van af hoe lang je die persoon al hebt moeten missen. Het is het gevoel dat je krijgt als je iets doet en je wenst dat er iemand of iets bij je zou zijn dat er op dat moment niet is. Ook al wordt het afscheid zwaar, hoe gelukkig ben ik niet dat ik zoiets heb waarvan het zo zwaar is om afscheid van te moeten nemen? Want dit is geen afscheid, dit is gewoon een tot ziens, zeker niet omdat afstand niets betekent wanneer iemand of iets zo speciaal voor je is en afstand is een test, een test van ware liefde en vriendschap. En ik hoop dat ik op een manier een weg mag vinden die perfect tussen mijn 2 werelden loopt, eentje waarvan de balans perfect is.

Bedankt Denemarken voor de voorbije 3 prachtige, onvergetelijke maanden, ik heb er van genoten om een Deense burger te mogen zijn. Maar nu moet ik ook dank u zeggen aan mijn gastmama en -papa en mijn zussen. Ik had geen zussen toen ik naar hier vertrok, maar nu heb ik er twee gekregen die ik nooit zal vergeten. Ik ben mijn gastgezin zo dankbaar voor de mooie momenten en de prachtige weken die we samen hebben beleefd. Maar nu is het tijd om terug te keren naar Geraardsbergen, mijn hometown waar ik zo graag woon. En als iemand me vraagt “Waar ben je dan thuis?”, dan kan ik daar geen antwoord op geven. Een deel van mijn hart blijft morgen achter in Gamst en de andere stukjes neem ik mee naar huis.

suus.jpg

jakob
mia

Vi ses, want dit is geen einde, maar het begin van een nieuw hoofdstuk in mijn leven.
Jeg elsker Danmark! ❤

Iebe -x-

Advertenties